İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaşta ağır izler almış sığınmacıların şifa gören Danca tesisinde bir zaman bakım alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günler kucağıma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının alması bekleniyordu okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Okul danışmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birlikte evde. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çift kat. Dede terlikle geldi. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine başörtülüydü. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman çok rahatsız oldu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık olarak yatarken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk mahçup odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailenin da onayıyla Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la rehberlik ve koordine görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken, kapıya. Yaralanmadı lakin canı acı duydu, uzun yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak amacıyla kucağını tutmaya okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan onu sessizce> izledim. Rahman, renkli kalemlerle bir çizerken bana unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok yorgun, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Oğul sonraki gelişen çeşitli Suç olaylarına dolaşıp polis kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.